Madra Salach en Black Country, New Road, Goffert Open Lucht Theater, Nijmegen, 5 augustus 2026
“Any Big Star fans here tonight?” vraagt een van de drie zangeressen van Black Country, New Road voorzichtig halverwege de set. Het is tijd voor een cover. Mijn schuchtere “yeah!” zal ze niet gehoord hebben van achter uit het openlucht theater de Goffert in Nijmegen. The ballad of El Goodo schalt door de zwoele avond en ik geniet enorm van de subtiele en echt meerstemmige uitvoering. In m’n eentje, dat wel, want ik kreeg niemand echt enthousiast om mee te gaan naar dit dubbelconcert van Madra Salach en Black Country, New Road. Madra Salach misschien nog te onbekend, Black Country, New Road voor velen te ontoegankelijk, waar ik wel iets van snap. Op plaat vind ik een aantal nummers zeker intrigerend, maar net niet pakkend genoeg om op basis daarvan fan te worden. Maar vorig jaar op Lowlands vond ik ze live wel heel erg goed, dat wilde ik nog een keer meemaken. Het is muziek waar je tijd en ruimte voor moet maken, waar je een zekere concentratie voor moet opbrengen en dat lukt me met opgenomen muziek te weinig, maar bij zo’n concert leidt het tot je laten meeslepen door de goed en precies gespeelde muziek (op elektrische en akoestische gitaar, viool, mandoline, saxofoon of dwarsfluit en piano) met vooral heel erg mooie harmonieuze zang. Geen gemakkelijke melodietjes of swingende nummers, maar vrij fragmentarische complexe structuren. Er zat ook een nummer in gespeeld op vijf grote blokfluiten. De leadzang wordt beurtelings door een van de drie vrouwenstemmen gedaan. Instrumenten worden gemakkelijk uitgewisseld. Drum speelt soms een prominente rol, maar wordt soms net zo gemakkelijk achterwege gelaten of vervangen door wat spaarzame percussie. Er is ook ruimte voor politiek: De Palestijnse vlag hangt nadrukkelijk over de piano en op het eind van de set wordt een paar keer nadrukkelijk “free Palestine” geroepen en benadrukt dat we niet en nooit mogen vergeten wat daar de afgelopen jaren allemaal gebeurt.
Ik val meestal voor wat ritmischer muziek, muziek met soul, schwung, een beat. Daar bleven we deze avond vrij ver van, en toch vond ik het echt heel mooi om er te zijn. Door de vereiste concentratie word je op een andere manier toch meegesleept. Wel was het jammer dat het concert vrij abrupt eindigde en er ook geen ruimte voor een toegift was.
Ik noemde aan het begin dat het een dubbelconcert was, maar Madra Salach was wel duidelijk: Zij beschouwden zichzelf toch echt als voorprogramma. Ik kende twee nummers van ze die ik al wel erg goed vond. Iemand noemde als duiding “een folkie Fontaines DC” en daar zat wel wat in. De Ierse roots zijn duidelijk, er wordt een cover van the Pogues gespeeld en de presentatie is innemend, Ierse folk met een punky attitude is wat er gemaakt wordt. Een uitstekende opwarmer voor de hoofdact, maar ook wel echt een act op zichzelf.
Ik beschouw het toch als een dubbelconcert. En met twee of meer is het een stuk gezelliger, maar in mijn eentje heb ik deze avond toch wel echt enorm genoten en me ondergedompeld in de muziek.