De voorspelling dat de 2e artiest van deze eerste Lowlandsdag, vandaag niet meer overtroffen zou worden, klopte. Het was de eerste act die het dit keer ten opzichte van eerdere jaren afgeslankte clubje (Jildou, Jessica en ik) gezamenlijk zag, want\u00a0Antoon<\/em><\/strong>\u00a0en\u00a0Joy (anonymous)<\/em><\/strong>\u00a0werden gesplitst bekeken. En sowieso waren we dit keer wel iets later op het terrein.\u00a0Joy (anonymous<\/strong>), in de India, was een leuke opwarmer, het drietal maakt snelle dance (zit continu wel rond de 140 BPM) waarbij wel gezongen, soms gerapt wordt. Lekker, maar bij act 2,\u00a0Nu Genea<\/strong>, weet je wel weer wat een optreden \u00e9cht goed maakt. En dat is in dit geval 10 mensen op het podium, waarvan drie uitgesproken vrolijke vrouwelijke leadzangers, maar ook hele goede instrumentalisten (die bassolo was wel echt waanzinnig). De Napolitaanse band speelt energieke maar zwoele soul, disco, funk, met wat verdwaalde Afrikaanse invloeden (ze hebben o.a. samengewerkt met Tony Allen). De energie spat er van af, dit is gekristalliseerde levenslust, waar je niet op stil kunt blijven staan en waar je gelouterd vandaan komt. Zoals gezegd: Daar kon eigenlijk niks meer overheen.
Hoewel\u00a0Kneecap<\/em><\/strong>\u00a0in mijn ogen weliswaar een enorme overgang was, waar we eigenlijk halverwege in terecht kwamen, maar dat knalde ook enorm. Ierse en boze hip-hop en dance, maar wel met een eigen twist en uiteraard een enorme politieke boodschap. De Ieren weten wat kolonisatie is, de weerstand er tegen klinkt vaak door in hun muziek, dat maakt dan ook dat ik op een gegeven moment opmerkte: Ik weet niet wat ze zeggen, maar ik geloof het wel! Ik stond vrij achteraan in de Alpha, maar voorin zag ik enorme moshpits ontstaan.
Doordat er nu eenmaal ook gegeten moet worden, kwam we pas in het laatste derde deel van\u00a0Blood Orange<\/em><\/strong>\u00a0aan (In de Heineken). Ik kende enkele nummers waarvan sommigen echt heel goed, maar ik kon er nog geen lijn in ontdekken. Zo is er het hele dromerige nummer the Field, samen met Caroline Polachek en Durutti Column (!) maar hoorde ik laatst ook weer een heel experimenteel nummer. Tijdens het optreden kwamen we binnen in Prince-achtige soul\/R&B, switchten naar funky pop en eindigden met het inderdaad wel heel geweldige the Field. De conclusie was dat ik het jammer vond dat ik toch niet meer van dit optreden had gezien, want dit stuk voelde erg goed.
Op zich ging de overgang naar\u00a0Parcels<\/strong>\u00a0daarna wel goed, want ook daar was de muziek erg dansbaar. Live gespeelde disco, af en toe Daft Punk achtige trancefunk met Nile Rodgers gitaartjes tussendoor. Uitgesproken lekkere muziek, al vond ik dit optreden toch wat statisch aandoend, mogelijk omdat we net b\u00faiten de Alpha stonden.
De overgang naar de Bravo, waar\u00a0Viagra Boys<\/strong>\u00a0speelden, was dan weer w\u00e9l heel groot. Ik zag ze een paar jaar geleden al, nu is het eigenlijk een hele grote band geworden. Wat niet veranderd is: De enorm lompe bak herrie die ze produceren. Rock & Roll met een punk attitude en een zanger die er niet om maalt hoe hij overkomt, met zijn volledig getatoeerde lichaam. Een belevenis nog steeds, maar ook wel erg lomp en rauw.
Lomp en rauw konden we de zangeres van\u00a0Fcukers<\/em><\/strong>\u00a0niet bepaald noemen. Licht en rank is een betere beschrijving. Met haar continu door een effectapparaat gehaalde piepstem, zingt ze over de dancepop van haar drie bandgenoten (drums, bas\/keyboards en DJ). Ze komen oorsprokelijk meer uit de indierock-hoek maar hebben het roer omgegooid. Ze hebben een aantal echt hele leuke nummers, die springen er tijdens het optreden ook wel uit. Een heel uur gaat wel een beetje vervelen omdat de maniertjes van de zangeres niet heel erg gevarieerd zijn. Maar lekker en fris was het wel.
Lekker fris kun je dan de laatste bezochte act in de X-ray ook weer niet echt noemen,\u00a0Grote Geelstaart<\/em><\/strong>. Nederlandstalige noise en freakjazz, het ligt zeer zwaar op de maag en is allesbehalve gemakkelijk te verteren, maar het h\u00e9\u00e9ft wel heel erg wat.
Het kado van deze eerste dag, kregen we toen we 5 minuten in onze tenten lagen: Regen. Regen die de hele dag voorspeld was, maar die dan weer wel zo netjes was te wachten tot we in onze slaapzakjes lagen!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"