Een dag na het optreden van Joss Stone in het Goffert open luchttheater, weer terug op aarde met een overvolle praktijkdag, beantwoord ik de vragen: “Heel leuk” “Echt heel gaaf” “Altijd goed, dus nu ook weer”. Maar merk ik ook een tikje minder enthousiasme dan waar ik van tevoren op gerekend had. Ik ben niet bepaald weggeblazen, wat ik in 2010 en 2012 wel was en wat ik bij ieder album van haar wel heb. Terwijl alle randvoorwaarden aanwezig waren: Mede Joss- (en Jos-)fan Jildou, een enthousiast publiek, perfect weer, een mooie ambiance en een keigoede band. Alles wat er zo goed is aan Joss Stone was er ook: Die fabuleuze stem, die gracieuze verschijning, dit keer in lang glittergewaad, dat meisjesachtige gegiegel, haar innemendheid, al wandelend door het publiek. De enorme drive in haar rockende soul, af en toe uitschietend naar een zwoele ballad enerzijds of opzwepende disco anderzijds.
Maar wat ik een afknapper vond, was dat dit enthousiaste optreden na een uurtje ineens afgelopen was. \u00c9\u00e9n wat langer uitgesponnen (en wel h\u00e9\u00e9l lekkere) toegift kon er nog van af, maar langer dan vijf kwartier heeft het allemaal niet geduurd. Dat gaf me al een onbevredigend, wat plotseling in de steek gelaten gevoel. Maar achteraf dacht ik ook: Wat hebben we nu gehoord? Veel covers (Bad girls van Donna Summer bijvoorbeeld, Get down tonight van KC & the sunshine band, We are family van Sister Sledge). Lekker, maar geen Joss Stone. Een naar het Nederlands vertaalde “Mr. Wankerman” (mr. Eikelman). Maar dat is een van haar meest matige nummers! Ook wel wat nieuwe songs, die erg lekker klonken. Maar al met al: Als je dat allemaal van die krappe vijf kwartier aftrekt, zijn er h\u00e9\u00e9l veel ontzettend lekkere nummers niet voorbij gekomen. En dat is niet bevredigend voor een fan. En dan ben ik kennelijk een kritische fan. Want ik wil meer. Altijd meer. Meer Joss Stone. Want man man man, wat is ze toch goed!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"