Na 3 jaar eindelijk weer eens een Huntenpop! 2 jaar overgeslagen door Corona. In een zinderende hitte (het werd 32 graden) openden we met Jan B., Jan vH, Louis, Leonie en Peter (Martijn was al op de camping) het festival met de ontdekking van de laatste Huntenpop: Laurence Jones. Knallende bluesrock vol soul van een charismatische jonge gitaarheld die zijn gitaar vol enthousiasme afbeulde. Ontzettend muzikaal en technisch perfect. Anneke van Giersbergen was daarna wat te tam en de piepjonge Emma Luca, “van om de hoek” was veelbelovend met haar tintelfrisse discopop. Bij Antoon en the Party Squad voelde zelfs Martijn zich al te oud. Froukje klonk erg goed, al kon ik haar teksten die toch wel een prominente rol spelen, niet altijd goed horen. Bovendien was het voor een festival iets ingetogener dan het onstuimig rockende de Boetners, waarmee ik het festival vervolgde. Wat zijn die gegroeid! Zeer opzwepend, ouderwetse rock & lol waar ik soms zelfs Status Quo in meende te herkennen. Knallen! Ouderwetse heavy funk en rock was te horen bij Mothers Finest. Ook hier weer volop energie, al was ’t Amerikaans en dus ook wel glad en gelickt. Maar de energie won ’t hier echt en bij de uitsmijters “Baby love” en “Piece of the rock” ging het dak er ook wel echt goed af. Daarna heb ik maar even pauze genomen, want Danny Vera is dan wel heel erg tam. Maar de topper van het festival was toch echt weer de Staat. Van tevoren legde ik aan Jan uit waarom dit de beste Nederlandse band van het moment was, tijdens het optreden lieten ze het zien. Solide, strak, muzikaal top, mooie podiumpresentatie met de streng dicterende Torre Florim. Alles klopt altijd weer bij de Staat. En uiteraard ontaarde het optreden in de inmiddels bekende Circle pit bij “Witch Doctor”. Daarna was bij mij de energie mede nog door Corona wel op, en vond ik Goldband in ieder geval heel erg leuk, maar na de Staat stak ’t toch wat bleekjes af. En ik waarschijnlijk ook. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"