<\/p>\n\n\n
Muziek, daar draait ’t om. In principe alle muziek, maar als ik eerlijk ben gaat mijn hart nog steeds uit naar die muziek die met de term popmuziek beschreven wordt. Hoewel ik merk dat veel mensen popmuziek gelijk stellen met wegwerpmuziek of hitparademuziek. Soms is dat zo, maar er is veel en veel meer. Juist de grenzen van de popmuziek zijn zo interessant. En soms zijn er aspecten van popmuziek die mij aanspreken die je in andere muziek niet, of niet genoeg vindt. Het lichamelijke aspect, de swing, “the groove”, het pure, het rechtstreekse, het simpele, het gevoel van “waarom heb ik dat zelf nooit bedacht”. Die pijl door je ziel, die onweerstaanbare neiging mee te swingen of te trommelen, dat gevoel van Yes!!!, dat zoek ik en vind ik eigenlijk alleen in bepaalde soorten popmuziek. De Beach Boys hebben ooit gesteld dat popmuziek synoniem was met “fun” en ik kan geen beter woord vinden. Ja, plezier, of lol, maar dat geeft niet de betekenis van “fun” weer. Je zou er tegen in kunnen brengen dat “fun” maar een oppervlakkige emotie is. Als je dat vindt moet je zeker niet naar popmuziek luisteren. Maar voor mij is het “fun” een begrip met meer betekenissen. Waarmee niet gezegd is dat alle popmuziek synoniem is met fun, maar het is wel een kernbegrip.<\/p>\n
Zo, dat was wel even genoeg getheoretiseer. Een serieuze overpeinzing over het begrip “fun”. “Life’s funny but not “ha ha” funny” wordt gezongen op Electroshock blues van the Eels. Ik had ’t niet mooier kunnen zeggen.<\/p>\n<\/p>\n\n\n
Linkjes naar mijn “FavoDiMomento (20 favoriete nummers van het moment. Nooit meer, nooit minder)<\/p>\n\n\n\n
Spotify: <\/p>\n\n\n\n