\u201cKippenvel\u201d zegt Herman, zijn armen tonend bij het intro van \u201cStarless\u201d, de eerste toegift van King Crimson\u2019s concert in de Vereeniging in Nijmegen. Dat kippenvel wordt alleen maar meer in de laatste van de 12 minuten van het nummer, als de jachtige jazz waarin het nummer ontregelend ontaardt weer samenkomt in de machtige apotheose, de krachtige finale, vooral gedragen door mellotron, sax, en bas. Het nummer staat voor alles wat King Crimson in de inmiddels 50 jaar van hun bestaan goed in was. Kamerbrede symfonische rock, experimentele jazz, rustige folk, agressieve power en mistige droomflarden, het liefst allemaal in \u00e9\u00e9n nummer. In de staalkaart die dit jubileumconcert vormde kwam alles ook voorbij. Werk uit de vroege, echt symfonische tijd (jaren 60 dus al!). Werk uit de periode van de drie jaren \u201980 albums (de rode, de blauwe, de gele). En werk van de latere, incidenteel verschijnende albums. <\/p>\n\n\n\n
De drie drumstellen die prominent v\u00f3\u00f3r op het podium staan, beloven al veel ritmisch toverwerk (met Pat Mastelotto, Gavin Harrison en Jeremy Stacey) en dat is dan ook meteen vanaf het begin al het geval. Voor de zekerheid dan maar gedrumd met vier stokjes per drummer! Net als bij het concert van Tool eerder deze week is de vierkwartsmaat deze avond een zeer zeldzame verschijning. Net als bij het concert van Tool is de interactie met het publiek ook zeldzaam, eigenlijk afwezig. Toch vinden ze het het leuk. Althans, dat roept zanger\/gitarist Jakko Jakszyk aan het eind van \u201cindiscipline\u201d als laatste nummer voor de pauze. Maar zo eindigt dat nummer nou eenmaal, een geschreeuwd \u201cI like it!\u201d wordt hier een Nederlands \u201cIk vind het leuk!\u201d Vlak daarvoor is tegenhanger \u201cdiscipline\u201d nog langs gekomen en samen met \u201cFrame by frame\u201d is dat de bijdrage van dat rode jaren \u201980 come-back album.<\/p>\n\n\n\n
Het gebrek aan interactie mis ik altijd wel bij zo\u2019n concert. De lichtshow is, geheel in contrast met het eerdere Tool-concert, ook maar matig, om niet te zeggen: afwezig. Pas bij de toegiften kleurt het toneel rood, dat is het wel zo\u2019n beetje. Als we toch een beetje aan het klagen zijn: Hoewel ik het geluid over het algemeen prima vond, waren de drums soms wel h\u00e9\u00e9l overheersend aanwezig en kwam de zang niet altijd helemaal goed uit de verf. Dat het toch een bijzonder indrukwekkend concert was, kwam toch vooral door de kern van waar deze topmuzikanten voor kwamen: Virtuoos spelen als een malle, en meerdere malen het genoemde kippenvel bij het waanzinnige songmateriaal. Met als ultieme genotsmomenten die superdrums, de bij vlagen geniale gitaarklanken van Robert Fripp, de imposante lange, kale Tony Levin met zijn staande elektrische bas en Chapman Stick, en de door veertig saxofoons omgeven blaaspartijen van Mel Collins. En natuurlijk die hele kenmerkende mellotron-klanken in de topnummers \u201cIn the court of the Crimson King\u201d, \u201cStarless\u201d en zelfs in de hard rockende, door Kanye West nog gesamplede afsluiter \u201c21st century schizoid man\u201d.<\/p>\n\n\n\n
De kippenvelmomenten blijven, de kanttekeningen zullen vervagen, ik heb een muzikale topweek afgesloten met een topconcert. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"